Driving to heaven…. and there is no way back home.

Όσο απομακρύνομαι από κάποια χθες  τόσο περισσότερο με πιάνει ένα σχεδόν ανεξήγητο συναίσθημα. Μπορεί να είναι το γεγονός ότι είμαι υποκείμενος στους νόμους της φύσης. Και ότι κάθε χρόνο τα κεράκια στην τούρτα μου αυξάνονται.

 Μπορεί να έχω αρχίσει να γίνομαι νοσταλγικός….. δεν ξέρω. Βέβαια όσο αυξάνονται οι αποστάσεις τόσο αυξάνονται οι σκέψεις.

Μου λείπουν τα λάθη μου…

Μου λείπουν οι φίλοι μου…

Μου λείπει η Αθήνα μου..

Απόψε βρέθηκα σε μια φάση που με έστειλε στα φοιτητικά μου χρόνια. Γελούσα μόνος μου σαν μαλάκας… Θυμήθηκα πως πέρασα μερικά από τα μαθήματα μου…. Φυσικά δεν θυμήθηκα το διάβασμα αλλά τις απατεωνιές μου.

Θυμήθηκα τις τότε απορίες μου για την ζωή και τις τότε ανησυχίες μου. Μου φαίνονται όλα τόσο ακίνδυνα τώρα… σχεδόν γλυκά..και ας πονούσαν τότε..

Βέβαια μπορεί να φταίει το ότι βρίσκομαι σε ένα σταυροδρόμι στην ζωή μου. Χωρίς GPS και χωρίς χάρτη. Το ποια κατεύθυνση θα διαλέξω δεν έχει την παραμικρή σημασία… Ξέρω όμως ότι δεν θα με

Πριν όλα πάνε στο διάολο......

Υπάρχει ένα είδος υποκουλτούρας που στηρίζετε πάνω στο εξής απόφθεγμα. Ότι είναι να πάει στραβά θα πάει στραβά. Και έχουν δίκιο…. Δεν αρκεί τίποτα παραπάνω από ένα γεγονός που θα θέσει σε λειτουργία μια αλυσίδα δράσεων και αντιδράσεων που με την σειρά τους δημιουργούν μια σειρά γεγονότων. Δυσάρεστων ή ευχάριστων γεγονότων…. Βλέπεις όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση πανικού οι αποφάσεις που παίρνεις είναι κάπως  επηρεασμένες. Η αίσθηση του σωστού μπερδεύετε λιγάκι με την αίσθηση του λάθους…

Αλλά για να αρχίσω να περιγράφω τα γεγονότα θα πρέπει να αρχίσω από το βράδυ της προηγούμενης μέρας. Επιτέλους κατάφερα να βγω έξω με την Ελένη. Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα το θεωρούσα κατόρθωμα αλλά δυστυχώς όπως όλες οι Ελληνίδες κατάφερε να μου σπάσει τα νεύρα πριν πει το ναι που θα έλεγε ούτως η άλλως. Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει με τις γυναίκες σήμερα.  Νομίζουν ότι πρέπει να μας σπάσουν τα νεύρα με ένα σωρό μαλακίες που βλέπουν στην τηλεόραση για να φανούν κάπως. Πως κάπως δεν ξέρω… δεν θέλω να μάθω… Αυτό που ξέρω είναι ότι σε λίγο καιρό θα

Bourbon Whisky

Πίνω για να ξεχάσω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Το αλκοόλ δεν είναι παρά ένας μεγεθυντικός φακός συναισθημάτων. Ίσως αυτή ή ατάκα να επικράτησε επειδή είναι εμπορική. Και επειδή όλο το ανθρώπινο γένος πάει κατά διαόλου και όλοι συμπεριφερόμαστε σκατά ο ένας στον άλλον να είναι ένας τρόπος για να εξασφαλίσουμε  τουλάχιστον το μέλλον των μπάρμαν. Θολές εικόνες από μια θολοκουλτούρα .Δεν νιώθω το λόγο που γράφω αλλά το μυαλό μου περιστρέφετε γύρω από ένα συγκεκριμένο βράδυ με αόριστες αναμνήσεις. Βλέπεις ήτανε ένα από εκείνα τα βράδια που κοινωνούσα με Bourbon Whisky.

Αν περιμένει ο αναγνώστης μια ιστορία με εσωτερικές μάχες τότε φοβάμαι πως θα τον απογοητεύσω. Οι άγγελοι και οι δαίμονες μου είχαν πάρει ρεπό εκείνο το βράδυ και τα πίνανε παρέα με πράσινα ξωτικά καβάλα σε μπλε άλογα.

Δεν θυμάμαι ακριβώς το μέρος που βρισκόμουν αλλά θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν από τους θαμώνες. Ήταν τύφλα. Για κάποιο επίσης ακαθόριστο λόγο μου είχε πιάσει κουβέντα. Δεν καταλάβαινα πολλά πράγματα άλλα έβρισκα την ομιλία του ιδιαίτερα ψυχαγωγική. Δεν πέρασε πολλή ώρα μέχρι που ο τύπος τελικά παρέδωσε πνεύμα και σώμα… άλλος ένα νεκρός στρατιώτης….

Κάτι άλλο που θυμάμαι ήταν μια κοπέλα. Είχε έρθει με τον φίλο της που σαλιάριζε λίγο πιο πέρα με μια άλλη. Μου έλεγε πως τον αγαπούσε ή ότι τον είχε βαρεθεί. Δεν θυμάμαι πολύ καλά. Εγώ της έλεγα να φύγουμε μαζί. Να μου δώσει μια ευκαιρία να της δείξω ότι υπάρχουν πολύ πιο όμορφες μέρες ίσως και νύχτες. Της έλεγα να ρίξει μια ζαριά και αυτή γιατί δεν είχε και τίποτα να χάσει. Με

Σκέψεις

Για χρόνια όταν βλέπαμε ένα βουλευτή η ένα υπουργό τρέμαμε από το σοκ και το δέος. Ήτανε λες και βλέπαμε τον Έλβις Πρίσλεϊ ξαφνικά στην γειτονιά μας. Το πιο τραγικό από όλα είναι ότι ακόμα και αν ξέραμε ότι έχει πει ψέμματα έχει κλέψει κτλ του συμπεριφερόμασταν με σεβασμό. Με μια δουλικότητα θα έλεγα. Πότε δεν μπόρεσα να χωνέψω γιατί ένας άνθρωπος που έχει δουλέψει, μοχθήσει και δημιουργήσει στην ζωή του, στεκόταν προσοχή μπροστά σε ένα κοπρόσκυλο....

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι στο δημόσιο στο στρατό ή οπουδήποτε αλλού δεν υπήρχε ένας έστω άνθρωπος που μπορούσε να καταλάβει τι γινόταν. Που μπορούσε να καταλάβει και δεν το δεχότανε αλλά δεν έκανε τίποτα για αυτό. Ο λόγος φαντάζομαι ότι ήταν ο φόβος. Όποιος τολμούσε να κάνει κάτι ή να πει κάτι τον στέλνανε στο σπίτι του. Στα κόμματα πάλι οι άνθρωποι που πηγαίνανε μπροστά ήτανε φερέφωνα. Άνθρωποι χωρίς απόψεις, βιώματα, και ουσιαστικές εμπειρίες. Το καλλίτερο προσόν σε ένα κόμμα είναι να λες πάντα ναι. Όποιος είχε την κακή συνήθεια να ρωτάει γιατί ή χειρότερα να λέει όχι τον διώχνανε ή τον παρατούσανε.  

Ωδή κατά της τελειότητας

Θέλω να γράψω κάτι όμορφο αλλά δεν μου βγαίνει. Πραγματικά δεν ξέρω τι έχω πάθει και πανικοβάλλομαι όταν κάθομαι μπροστά σε μια κενή σελίδα ανήμπορος να την γεμίσω με λόγια όπως της αξίζει. Πολλοί θα λέγανε ότι δεν έχω τίποτα να πω….. Ίσως να έχουν δίκιο. Άλλα επειδή είμαι ένα εξαιρετικά αλαζονικό καθίκι θα προσπαθήσω να τους βγάλω όλους ψεύτες και μαλάκες.

Δεν είμαι ακριβώς σίγουρος με ποιο τρόπο θα το κάνω αλλά πιστεύω ότι μπορώ να το κάνω…. Και αυτό είναι το μοναδικό που μετράει. Το όνειρο μωρό μου… Το μόνο πραγματικό εισιτήριο για το κάθε προσωπικό παράδεισο.

Ότι θα γράψω θα είναι σε πρώτο πρόσωπο. Αυτό είναι επικίνδυνο όπως λένε με στόμφο ορισμένα άλλα καθίκια που δεν έχουν ιδέα από λογοτεχνία. Ξεχνάνε κάτι πάρα πολύ βασικό. Η λογοτεχνία είναι τέχνη. Δεν διδάσκεται σε κανένα σχολείο και σε κανένα πανεπιστήμιο. Δεν υπάρχουν κανόνες και νόμοι. Είτε το έχεις είτε δεν το έχεις. Και το σε ποιο πρόσωπο γράφεις δεν παίζει την παραμικρή σημασία. Θα κλείσω αυτήν την μικρή αλλά σημαντική παρένθεση λέγοντας ένα μεγάλο άντε και γαμήσου ξεχωριστά σε κάθε ένα από αυτά τα καθίκια και θα συνεχίσω παραθέντωντας το λόγο που γράφω στο πρώτο πρόσωπο.

Θεραπεία (η ασθένεια)

Όταν ήμουν μικρός ονειροπολούσα πάρα πολύ. Εστίαζα το βλέμμα μου σε ένα σημείο και ο νους μου ταξίδευε…. Δεν ήταν κάτι υπερφυσικό…. Όλοι οι πιτσιρικάδες το κάνουν… Η παιδική μου ηλικία  ήταν  δύσκολη. Όλοι ήταν εχθρικοί απέναντι μου χωρίς να καταλαβαίνω γιατί. Τώρα βέβαια ξέρω…….

Προσπαθούσα άπειρες ώρες να καταλάβω γιατί. Μα το μόνο που με έβρισκε ήταν μια ζοφερή αίσθηση. Κάτι άσχημο για μένα. Κάτι ανείπωτο….

Έτσι ήθελα να ξεφεύγω. Έκανα  πνευματικά ταξίδια που με ηρεμούσαν. Πήγαινα σε χώρες μακρινές και μαγικές. Ζούσα το μέλλον όπως θα ήθελα να είναι, καθώς και το παρελθόν. Επίσης όπως θα ήθελα να είναι. Τα πάντα μέσα από τα μάτια ενός παιδιού φαντάζουν πολύ πιο ρομαντικά. Όμως τώρα καταλαβαίνω ότι αυτά τα ταξίδια με ηρεμούσαν επειδή με οδηγούσαν.  Από την πραγματικότητα σε ένα όνειρο και στην συνέχεια από το όνειρο στην πραγματικότητα…..

Όχι…. Δεν με ηρεμούσαν μόνο….. Δεν ήταν μόνο ότι έβλεπα όλα αυτά που ήθελα αλλά επειδή τρέφανε μέσα μου  ελπίδες.

Δημιουργήσανε την ιδέα και στην συνέχεια την πεποίθηση ότι τη μοίρα μου την  ελέγχω εγώ ο ίδιος. Και κανένας άλλος…… Είναι σαν να φιλοτεχνείς το δικό σου έργο τέχνης.

Παίρνεις μια άμορφη μάζα και την σκαλίζεις. Στην αρχή δεν βγάζει νόημα ούτε θα μπορούσες να το πεις όμορφο. Κανείς δεν καταλαβαίνει τι κάνεις. Περιπαιχτικά λόγια και γέλια ακούγονται γύρω σου

Περιπλανήσεις.

Έχω τάσεις φυγής. Μου αρέσει να κάνω βόλτες στους δρόμους με τα πόδια. Παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου. Βλέπω τα πρόσωπα τους και προσπαθώ να φανταστώ την ιστορία πίσω από τις μάσκες της καθημερινότητάς τους. Ακούω τις φωνές τους. Όχι αυτά που λένε αλλά το τόνο της φωνής τους. Και από εκεί προσπαθώ να δω αν είναι ευτυχισμένοι, εκνευρισμένοι ή προβληματισμένοι. Βλέπω τα μάτια τους. Αν έχουν λάμψη  ή αν είναι σκοτεινά.

Σαν εκείνη τη μέρα που ήμουν στον ηλεκτρικό. Το βαγόνι ήταν γεμάτο με κόσμο. Όλοι εκνευρισμένοι επειδή ήμασταν στριμωγμένοι σαν τις σαρδέλες. Ξαφνικά είδα κάποιον που η εμφάνιση του μου προκάλεσε το ενδιαφέρον. Θυμάστε στις Ελληνικές ταινίες που το ρόλο του ρουφιάνου το παίζανε κάτι στρυφνοί και πανάσχημοι τύποι ;

Κάπως έτσι ήταν και αυτός. Ψηλός, πολύ αδύνατος, πολύ μεγάλα μάτια που πεταγόντουσαν έξω