Ατιτλον

Δεν κατάλαβα ποτέ τι ήσουν ακριβώς για μένα. Δεν μπορούσα να διακρίνω κάτι καθαρό ανάμεσα στις υποψίες που είχα για σένα. Παρέμεινες ένα γοητευτικό ερωτηματικό για δέκα χρόνια. Θυμάμαι αμυδρά τότε που σε γνώρισα και τότε που χωρίσανε οι δρόμοι μας. Ήμουν μικρός τότε..... δεν είχα παρά μόνο υποψίες για τα πάντα που είμαι σίγουρος τώρα. Όταν σε έβλεπα ένιωθα κάτι σαν ένα γλυκό ψίθυρο. Μόνο που δεν μπορούσα να καταλάβω τις λέξεις.

Δεν ήμουν αυτός που θα άφηνε ανεξίτηλο ίχνος στην ζωή σου. Ούτε εσύ έπαιξες καθοριστικό ρόλο στην δική μου. Δεν γνωριζόμαστε. Δεν ξέρω αν φταίμε για αυτό. Το μόνο που ξέρουμε ο ένας για τον άλλον είναι μόνο αυτό που τροφοδοτεί η φαντασία μας. Αυτό που θέλουμε να νομίζουμε και που απέχει ίσως έτη φωτός απο την αλήθεια. Παρεμπίπτοντος εγώ μόνο όταν γράφω μπορώ να γίνω αληθινός. Όταν πιάνω την πένα μου νιώθω ότι ο Καθωσπρεπισμός είναι απλά ένα όριο που πρέπει να ξεπεράσω. Και για αυτό το λόγο το γράμμα μπορεί να γίνει λιγάκι επικίνδυνο. Δεν χαίρομαι για σένα με την έννοια που φαντάζεσαι.

Να μια αλήθεια.

Ξέρεις όταν τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά έχουμε κάποιες δικλείδες ασφαλείας. Σκεφτόμαστε σε πείσμα των περιστάσεων ότι θα μπορούσαμε να ήμαστε καλλίτερα. Ελπίδες...έστω φρούδες. Αυτό είναι που μας κρατάει ζωντανούς. Ο καθένας απο εμάς έχει κάποιες ελπίδες. Κάποιες βάσιμες...κάποιες όχι. Μετά απο τόσο καιρό που ανταλλάσουμε λέξεις σε οθόνες νιώθω ότι είναι η στιγμή να σου ανακοινώσω ότι είσαι μια από τις πιο αβάσιμες ελπίδες μου.

Να λοιπόν γιατί δεν χαίρομαι με την έννοια που φαντάζεσαι. Αλλά και από την άλλην μεριά αν ποτέ βρισκόμασταν και τα υπονοούμενα γινόταν πράξη.....θα σκοτώναμε απλά ένα θέλω.

Και η συνέχεια;

Ίσως να ήσουν άδικη μαζί μου. Σίγουρα θα ήμουν άδικος μαζί σου. Στο έχω ξαναπεί όμως αυτό και δεν μου αρέσει να επαναλαμβάνομαι. Παρόλα αυτά να γιατί χαίρομαι για σένα. Ότι θα παραμείνεις ένας γλυκός ψίθυρος. Μια εξαιρετικά αβάσιμη υποψία.

 

Απόσπασμα

Η Φωνη μου..

Νομίζω πως κάποιες στιγμές μπορώ να ακούσω την φωνή μου. Να μου μιλάει ήρεμα και χαμηλόφωνα. Να μου λέει... Χρήστο μπορείς και να μη το κάνεις αυτό... Είναι χαζομάρα αυτο που πας να κάνεις...

Αλλα απο την άλλη δεν μπορώ να αντισταθώ στο πειρασμό. Και κάνω ακριβώς το αντίθετο απο αυτό που ακούω να λέει η φωνή.Λογια σύνεσης και ευπρέπειας... όλα φεύγουν όπως ακριβώς ήρθαν. Έχω το δικαίωμα να χαθώ στο λαβυρινθο της δικιάς μου άλογης λογικής. Το κάνω με πλήρη συνειδηση. Η επιλογή είναι νηφάλεια (το κατά δύναμην) σχεδόν ψυχρά υπολογισμένη. Όμως απο την στιγμή που ξέρω πως θα καταλήξει δυστυχώς δεν μπορώ να αφοσιωθώ στην πράξη.Ένα χαμόγελο το εκβιάζω...αλλά μέχρι εκεί. Αλλα διάολε αυτό σχεδόν ποτέ δεν αρκεί.

Με νιώθεις;

Μάλλον όχι...

Γιατί δεν με πήρες τηλέφωνο;

Κάποια στιγμή οι δικαιολογίες τελειώνουν. Χάνουν την αξιοπιστία τους. Οι μάσκες πέφτουν. Το χαμόγελο γίνετε μια άχαρη γκριμάτσα. Η αλήθεια λάμπει. Έκανα αυτό το πράγμα γιατί απλά έπρεπε να κάνω κάτι. Και το κάτι πάντα φαντάζει πιο ευγενές απο το τίποτα. Δεν θα προσπαθήσω να εξευγενίσω την πράξη. Ξέρω ότι μερικές φορές είμαι μεγάλος κάφρος.......τις περισσότερες φορές είμαι μεγάλος κάφρος.

Και η όλη η ιστορία αλλάζει συνεχως το νοημα της. 

Απο εκείνη την ιστορία που λες στον κολλητό σου να γελασει ενώ βρίσκεστε μεταξύ πεμπτου και έκτου ποτού. Σε εκείνη την ιστορία που μπορεί να σε κρατήσει ξύπνιο ένα ολόκληρο βράδυ. Γεννίωντας ερωτηματικά για το πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι τελικά......Τύψεις....Όταν ήμουν μικρότερος....και σε ηλικία αλλά και σε επίπεδο κάφρου....νόμιζα, μάλλον πίστευα ότι το καύσιμο που θέτει σε κίνηση πράξεις είναι τα όνειρα.

Τώρα έχω την υποψία ότι μπορεί και να είναι οι τύψεις.

Θυμάμαι ότι τα περισσότερα πράγματα που έχω κάνει είναι για να μην έχω την απορία του τι θα γινόταν.Για να μην έχω τύψεις...Αλλά στην τελική....στην τελική των τελικών.....πολύ το σκέφτομαι. Και στην ακόμα πιο τελική τουλάχιστον προσπάθησα.....

Κάτι άσχετο....κατά των ναρκωτικών...

Δεν νομίζω πως χρειάζεται συστάσεις ο άνθρωπος που μιλάει σε αυτό το video. Για μένα ίσως απο τους πιο σημαντικούς συγγραφείς που περάσανε ποτέ απο το πλανήτη γη. Αληθινός πέρα για πέρα και ίσως περισσότερο απο όσο ήμαστε πρόθυμοι να δεχτούμε. Εδώ λέει ότι αν έχεις την ηλίθια ανάγκη να γίνεις κάτι μέσω ουσιών.....τότε το καλλίτερο που έχεις να κάνεις είναι να γίνεις αλκοολικός. Εμένα πάντως με έπεισε.
Βέβαια εγώ είμαι λιγάκι προκαταλημένος υπερ του αλκοολ. Υπερ και κατά δεν θα απαριθμίσω. Εδώ δεν γράφω για κανα κοριτσίστικο περιοδικό. Αλλά αν έχω να διαλέξω ανάμεσα σε κάτι που μου γαμάει την ψυχή και σε κάτι που μου την κλέβει.....προτιμώ να έχω ψυχή...ακόμα και αν είναι σκάρτη. Γιατί βασική προυπόθεση στο να επισκευάσεις κάτι...είναι να βρίσκετε στην κατοχή σου. 

Εγώ και εσύ...Εμείς....

Άλλη μια φορά που παλεύω με μια κενή σελίδα ή καλλίτερα οθόνη. Μια γουλιά σκέτη βότκα, μια τζούρα απο το τσιγάρο  που σιγοκαίει σαν την ζωή μου..... και είμαι έτοιμος....
Έτοιμος για τα πάντα.
Με ένα χαμόγελο σιγουριάς στο πρόσωπο μου...ίσως αλλαζονείας. Είναι ένα απο τα προτερήματα μου αυτό τι να πω. Εναι όλα τόσο πλαστικά και γυάλινα συνάμα. Τυποποιημένα και ευθραυστα. Δεν μου καίγεται καρφάκι όμως.  
Μπορώ να σκηνοθετώ τα λόγια μου όχι όμως και τα συναισθήματα μου..
Να πάτε να γαμηθήτε όλοι σας......
Δεν είμαι επαναστάτης....δεν είμαι αναρχικός... δεν είμαι ακροδεξιός....δεν ταυτοποιούμαι με κανέναν απο τους άρρωστους ορισμούς σας.
Διάολε...είμαι κοντά στα 30 και ακόμα δεν ξερώ ακριβώς τι είμαι.
Το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι οτι μου αρέσουν οι γυναίκες...το αλκοολ, το στριφτό τσιγάρο, το γράψιμο και οι καυγάδες....και όχι απαραίτητα με αυτήν την σειρά.
Δεν θέλω να διαφημίσω τι είμαι ή τι δεν είμαι. Όπως είπα και πιο πριν...δεν μου καίγεται καρφάκι...
Ξαφνικά μετά απο 30 χρόνια κατάλαβα ότι το τι είμαι δεν έχει την παραμικρή σημασία. Οι σκέψεις μας είναι σαν ένα άδειο μπουκάλι. Κανείς δεν το θέλει εκτός απο τις νοικοκυρές που το γεμίζουν με λάδι ή με πιπεριές ή οτιδήποτε άλλο.
Επιτέλους μετά απο τόσο καιρο το κατάλαβα....δεν βλέπουμε ο ένας τον άλλον σαν ανθρώπους.
Βλέπουμε ο ένας τον άλλον σαν άδεια μπουκάλια που πρέπει να τα γεμίσουμε με κάτι που μας περισσέυει..
Ανάμεσα σε όλα τα καθίκια που εξασκούν αυτήν την πρακτική ανήκω και εγώ....Δεν είμαι καλλίτερος απο σένα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές....Αυτό όμως που με κάνει να αναρρωτιέμαι είναι τι στο διάολο μου περισσεύει........

Driving to heaven…. and there is no way back home.

Όσο απομακρύνομαι από κάποια χθες  τόσο περισσότερο με πιάνει ένα σχεδόν ανεξήγητο συναίσθημα. Μπορεί να είναι το γεγονός ότι είμαι υποκείμενος στους νόμους της φύσης. Και ότι κάθε χρόνο τα κεράκια στην τούρτα μου αυξάνονται.

 Μπορεί να έχω αρχίσει να γίνομαι νοσταλγικός….. δεν ξέρω. Βέβαια όσο αυξάνονται οι αποστάσεις τόσο αυξάνονται οι σκέψεις.

Μου λείπουν τα λάθη μου…

Μου λείπουν οι φίλοι μου…

Μου λείπει η Αθήνα μου..

Απόψε βρέθηκα σε μια φάση που με έστειλε στα φοιτητικά μου χρόνια. Γελούσα μόνος μου σαν μαλάκας… Θυμήθηκα πως πέρασα μερικά από τα μαθήματα μου…. Φυσικά δεν θυμήθηκα το διάβασμα αλλά τις απατεωνιές μου.

Θυμήθηκα τις τότε απορίες μου για την ζωή και τις τότε ανησυχίες μου. Μου φαίνονται όλα τόσο ακίνδυνα τώρα… σχεδόν γλυκά..και ας πονούσαν τότε..

Βέβαια μπορεί να φταίει το ότι βρίσκομαι σε ένα σταυροδρόμι στην ζωή μου. Χωρίς GPS και χωρίς χάρτη. Το ποια κατεύθυνση θα διαλέξω δεν έχει την παραμικρή σημασία… Ξέρω όμως ότι δεν θα με

Πριν όλα πάνε στο διάολο......

Υπάρχει ένα είδος υποκουλτούρας που στηρίζετε πάνω στο εξής απόφθεγμα. Ότι είναι να πάει στραβά θα πάει στραβά. Και έχουν δίκιο…. Δεν αρκεί τίποτα παραπάνω από ένα γεγονός που θα θέσει σε λειτουργία μια αλυσίδα δράσεων και αντιδράσεων που με την σειρά τους δημιουργούν μια σειρά γεγονότων. Δυσάρεστων ή ευχάριστων γεγονότων…. Βλέπεις όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση πανικού οι αποφάσεις που παίρνεις είναι κάπως  επηρεασμένες. Η αίσθηση του σωστού μπερδεύετε λιγάκι με την αίσθηση του λάθους…

Αλλά για να αρχίσω να περιγράφω τα γεγονότα θα πρέπει να αρχίσω από το βράδυ της προηγούμενης μέρας. Επιτέλους κατάφερα να βγω έξω με την Ελένη. Υπό κανονικές συνθήκες δεν θα το θεωρούσα κατόρθωμα αλλά δυστυχώς όπως όλες οι Ελληνίδες κατάφερε να μου σπάσει τα νεύρα πριν πει το ναι που θα έλεγε ούτως η άλλως. Είναι τραγικό αυτό που συμβαίνει με τις γυναίκες σήμερα.  Νομίζουν ότι πρέπει να μας σπάσουν τα νεύρα με ένα σωρό μαλακίες που βλέπουν στην τηλεόραση για να φανούν κάπως. Πως κάπως δεν ξέρω… δεν θέλω να μάθω… Αυτό που ξέρω είναι ότι σε λίγο καιρό θα

Bourbon Whisky

Πίνω για να ξεχάσω. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από αυτό. Το αλκοόλ δεν είναι παρά ένας μεγεθυντικός φακός συναισθημάτων. Ίσως αυτή ή ατάκα να επικράτησε επειδή είναι εμπορική. Και επειδή όλο το ανθρώπινο γένος πάει κατά διαόλου και όλοι συμπεριφερόμαστε σκατά ο ένας στον άλλον να είναι ένας τρόπος για να εξασφαλίσουμε  τουλάχιστον το μέλλον των μπάρμαν. Θολές εικόνες από μια θολοκουλτούρα .Δεν νιώθω το λόγο που γράφω αλλά το μυαλό μου περιστρέφετε γύρω από ένα συγκεκριμένο βράδυ με αόριστες αναμνήσεις. Βλέπεις ήτανε ένα από εκείνα τα βράδια που κοινωνούσα με Bourbon Whisky.

Αν περιμένει ο αναγνώστης μια ιστορία με εσωτερικές μάχες τότε φοβάμαι πως θα τον απογοητεύσω. Οι άγγελοι και οι δαίμονες μου είχαν πάρει ρεπό εκείνο το βράδυ και τα πίνανε παρέα με πράσινα ξωτικά καβάλα σε μπλε άλογα.

Δεν θυμάμαι ακριβώς το μέρος που βρισκόμουν αλλά θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν από τους θαμώνες. Ήταν τύφλα. Για κάποιο επίσης ακαθόριστο λόγο μου είχε πιάσει κουβέντα. Δεν καταλάβαινα πολλά πράγματα άλλα έβρισκα την ομιλία του ιδιαίτερα ψυχαγωγική. Δεν πέρασε πολλή ώρα μέχρι που ο τύπος τελικά παρέδωσε πνεύμα και σώμα… άλλος ένα νεκρός στρατιώτης….

Κάτι άλλο που θυμάμαι ήταν μια κοπέλα. Είχε έρθει με τον φίλο της που σαλιάριζε λίγο πιο πέρα με μια άλλη. Μου έλεγε πως τον αγαπούσε ή ότι τον είχε βαρεθεί. Δεν θυμάμαι πολύ καλά. Εγώ της έλεγα να φύγουμε μαζί. Να μου δώσει μια ευκαιρία να της δείξω ότι υπάρχουν πολύ πιο όμορφες μέρες ίσως και νύχτες. Της έλεγα να ρίξει μια ζαριά και αυτή γιατί δεν είχε και τίποτα να χάσει. Με